موج جدید معدن کاری سرزمین فروشانه به گزارش گل پیچ، از ارسباران در آذربایجان تا تفتان در سیستان و بلوچستان، از شاهوارِ شاهرود تا کرکسِ نطنز، و از اندک جنگلهای جواهرمانندِ شمال تا جنگلهای بی بدیل زاگرس… همه جا شاهد تخریب کوهستان های آبزا برای به تاراج بردن خاک کشور هستیم. شوربختانه در دو سه سال گذشته، برعکس وعده های انتخاباتی رئیس جمهور، محیط زیست در مجموع و کوهستان ها که حیاتی ترین و حساس ترین محیط های این سرزمین اند، آماج بدترین بهره کشی ها شده است. کارآفرینی و ارزآوری، بهانه ی فریبکارانه ی معدن کارانِ بی ملاحظه و تخریب چی است. دستگاه های دولتیِ مجوزدهنده هم تسلیم قدرت و ثروت معدن کاران، و قانون در خدمت برداشت های پایان ناپذیر است.ماده ی ۵ قانون اصلاح قانون معادن مصوب ۱۳۹۰ وزارت صنعت را «مکلف» به فراهم کردن بستر موردنیاز برای اکتشافات معدنی (بخوان به یغما بردن خاک و سنگ) در تمام کشور کرده؛ تبصره ی ۱ ماده ی ۹ بانکها را موظف کرده که معدن ها (ثروت ملی) را بعنوان وثیقه (برای در اختیار گرفتن منابع مالی مردم) بپذیرند؛ مطابق ماده ی ۱۲ همین قانون از یازده عضو شورای عالی معادن فقط دو تن از محیط زیست و منابع طبیعی هستند؛ تبصره ی ۴ ماده ی ۱۲ دولت را مکلف کرده که شصت وپنج درصد از حقوق دولتی ناشی از صدور مجوز معدن کاری را صرف «توسعه ی بخش معدن» کند؛ تبصره ی ۳ ماده ی ۱۳ راه اعتراض های مردمی به بهره برداری های غیراصولی را بسته؛ ماده ی ۲۴ سازمان های محیط زیست و منابع طبیعی را موظف کرده که ظرف حداکثر دو ماه نظر خودرا درباره ی ی فعالیت معدنی در یک منطقه را بدهند و اظهارنظر نکردن در طول این مدت به منزله ی موافقت تلقی می گردد که باتوجه به ضعف این سازمان ها و کمبود کارشناس و پیچیدگی کارهای اداری در ایران، این مقرره در عمل سازمان های مسئول حفاظت را هیچ کاره کرده؛ تبصره ی ۳ ماده ی ۲۴ هم سازمان محیط زیست را از اظهارنظر قطعی و غائی درباره ی ی فعالیتِ باردیگر ی معدن های متروکه کنار گذاشته است؛ و طبق ماده ی ۲۴ مکرر قانون معادن (الحاقی سال ۱۳۹۲) از هفت عضو هیات حل اختلاف، فقط یک تن (نماینده ی وزارت کشاورزی) را شاید بتوان حامی محیط زیست تلقی کرد… خلاصه آنکه قانون و مقررات معدن، دست معدن کار را حدودا برای هر کاری باز گذاشته و به ایشان امتیازهای بی شمار داده است.برج های آبِ زندگانی بخشی مانند کوه شاهوار و کوه کرکس، برعکس مصالح ملی و منطقه ای به بدترین شکلی با فعالیتهای معدنی تخریب شده اند و با وجود اعتراض های پرشمار و چندین ساله ی اهالی منطقه، اخیرا خبرهایی از تمدید پروانه یا آغاز باردیگر ی فعالیت آنها به گوش می رسد.در ارسباران، جنگلهای منحصربه فرد قربانی برداشت سنگ مس یا طلا می شود (حال آنکه طلای حقیقی و ماندگار، همین جنگلها و کوه ها هستند)، در کوهستان تفتان هم با وجود اعتراض های گسترده ی مردمی و خطر افزایش گرد و خاک و از میان رفتن منابع آب، تخریب برای برداشت طلا ادامه دارد.گذشته از ارزش های درازمدتِ زیست بومی، در یک حسابرسی ساده و دم دستی هم میتوان دریافت که سود اقتصادی بیشتر معدن ها در مقایسه با سود و اشتغالی که کشاورزی و دام پروری و گردشگری و دیگر فعالیتهای محلی می تواند فراهم آورد، خیلی کم تر و به کلی ناپایدار است. اما، هنگامی که نگاه دستگاه های مسئول هم تنها به دوره های کوتاه مدیریتی خود است و منافع بادآورده را به منافع بین نسلی ترجیح می دهند، چه انتظاری میتوان داشت؟! منبع: golpich.ir 1405/06/27 11:38:24 5.0 / 5 3 تگهای خبر: آب , جنگل , خاك , دستگاه این مطلب گل پیچ را می پسندید؟ (1) (0) X تازه ترین مطالب مرتبط تانکر آب بدون مجوز توقیف و به حیات وحش پارک ملی کلاه قاضی اهدا شد هورالعظیم فقط ۳۸ درصد آب دارد ۴۰ درصد جنگلهای ایران از بین رفت تغییر اقلیم قابل مدیریت است بارشهای گیلان و مازندران ال نینو نبود، گردباد دریایی به شمال زد نظرات بینندگان در مورد این مطلب نظر شما در مورد این پست گل پیچ نام: ایمیل: نظر: سوال: = ۲ بعلاوه ۴