مرگ تدریجی یک رویا داستان غم انگیز درناهای سیبری در ایران به گزارش گل پیچ، مرگ «رویا» فقط تلف شدن یک پرنده نادر نیست. برای خیلی از کنشگران محیط زیست، این خبر یادآور یکی از طولانی ترین و غم انگیزترین داستان های حیات وحش ایران است؛ داستان پرنده ای که سال هاست هر پاییز از هزاران کیلومتر دورتر به شمال ایران می آید و هر بار تنهاتر از قبل به خانه زمستانی خود بازمی گردد. الهه جعفرزاده: اداره کل حفاظت محیط زیست مازندران روز یکشنبه ۲۱ تیر ماه، از تلف شدن «رویا»، درنای سیبری ماده ای که با هدف جفت شدن با «امید» به ایران منتقل شده بود، اطلاع داد. به قول مسئولان، این پرنده بعد از مبتلا شدن به یک عفونت شدید تنفسی و با وجود مراقبت های دامپزشکی جان خودرا از دست داده است. مرگی که بار دیگر نگاه ها را به سرنوشت یکی از نادرترین جمعیت های پرندگان مهاجر جهان جلب کرده است. اما چرا مرگ یک درنا تا این اندازه اهمیت دارد؟آخرین بازمانده یک نسل/ پرواز ناتمام رویا در ایراندرنای سیبری یکی از شناخته شده ترین پرندگان مهاجر جهان است؛ پرنده ای بلندبالا با پرهای سفید، نوک بلند و بال هایی که هنگام پرواز منظره ای باشکوه ایجاد می کنند. این گونه زمانی در قسمت های مختلف شمال اوراسیا زادآوری می کرد و هر سال هزاران کیلومتر را برای رسیدن به مناطق زمستان گذرانی طی می کرد.دانشمندان درناهای سیبری را به سه جمعیت اصلی شرقی، مرکزی و غربی تقسیم می کنند. جمعیت شرقی هنوز در شرق آسیا حضور دارد و عمدتا میان روسیه و چین مهاجرت می کند. اما جمعیت مرکزی سال ها قبل از میان رفت و جمعیت غربی نیز تقریبا به تاریخ پیوسته است.امروز «امید» تنها درنای شناخته شده این جمعیت به شمار می رود؛ پرنده ای که هر سال از زیستگاه های زادآوری خود در سیبری به تالاب های شمال ایران می آید و سپس باردیگر به روسیه بازمی گردد.به همین دلیل است که خیلی از کارشناسان محیط زیست از او با عنوان «آخرین مهاجر تنها» یاد می کنند.نام «امید» برای خیلی از ایرانی ها آشناست. این درنای سیبری از ابتدای دهه ۱۳۸۰ به چهره ای شناخته شده در بین علاقمندان محیط زیست تبدیل شد. سال ها پیش او همراه جفت خود، «آرزو»، به ایران مهاجرت می کرد؛ اما بعد از ناپدید شدن آرزو، امید تنها ماند.از آن زمان تاکنون، هر بار که این پرنده در تالاب های فریدونکنار دیده می شود، خبر حضورش به رسانه ها راه پیدا می کند. دلیل این توجه فقط نادر بودن گونه نیست؛ امید در واقع آخرین نشانه زنده از مسیری مهاجرتی است که زمانی ده ها درنای سیبری از آن عبور می کردند. اگر این مسیر بطور کامل فراموش شود، برگرداندن آن تقریبا غیر ممکن خواهد بود. «رویا» چه طور وارد این داستان شد؟در سالهای اخیر، نگرانی درباره ی آینده امید و جمعیت غربی درنای سیبری افزایش پیدا کرد. از آنجائیکه این پرنده سال ها بدون جفت زندگی می کرد، سازمان حفاظت محیط زیست با همکاری نهادهای بین المللی بدنبال یافتن راهی برای حفظ این مسیر مهاجرتی رفت.نتیجه این تلاش ها انتقال یک درنای ماده به نام «رویا» از بلژیک به ایران بود. رویا در بهمن ۱۴۰۱ وارد کشور شد و در تالاب میانکاله مستقر شد. هدف از این پروژه آن بود که امید و رویا بتوانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند و در نهایت به احیای جمعیت غربی درناهای سیبری کمک گردد.این پروژه از همان اول با امیدها و البته تردیدهایی همراه بود. برخی کارشناسان معتقد بودند تفاوت شرایط رشد و زندگی این دو پرنده می تواند مانع موفقیت کامل طرح شود. در عین حال، خیلی از فعالین محیط زیست آنرا آخرین فرصت برای نجات یک مسیر مهاجرتی تاریخی می دانستند.چرا احیای یک مسیر مهاجرت اهمیت دارد؟در نگاه نخست ممکنست این پرسش مطرح شود که چرا حفظ یک مسیر مهاجرتی تا این اندازه مهم است؟پاسخ در مفهوم تنوع زیستی نهفته است. هر جمعیت جانوری قسمتی از میراث طبیعی جهان بحساب می آید. نابودی یک جمعیت تنها به مفهوم کاهش تعداد افراد یک گونه نیست؛ بلکه به مفهوم از میان رفتن رفتارها، مسیرهای مهاجرتی، سازگاری های ژنتیکی و دانش طبیعی ای است که طی هزاران سال شکل گرفته است.مسیر غربی مهاجرت درناهای سیبری نیز یکی از همین میراث های طبیعی است؛ مسیری که از روسیه شروع می شود و بعد از عبور از قسمتهایی از آسیای غربی به شمال ایران می رسد.بر اساس اعلام محیط زیست مازندران، رویا بعد از بروز علائمی مانند بی اشتهایی و اختلال در تعادل تحت مراقبت دامپزشکی قرار گرفت. آزمایش ها نشان داد این پرنده به یک عفونت شدید تنفسی مبتلا شده و ریه ها و کیسه های هوایی او بشدت درگیر شده اند.دامپزشکان می گویند خیلی از بیماریهای تنفسی در پرندگان تا مراحل پیشرفته نشانه آشکاری ندارند و به این علت، درمان آنها دشوار است. با وجود تلاشهای انجام شده، رویا جان خودرا از دست داد و الان بررسیهای تخصصی برای تعیین علت دقیق مرگ ادامه دارد.اما اهمیت این خبر فقط در جنبه دامپزشکی آن نیست. مرگ رویا ضربه ای به یکی از مهم ترین پروژه های حفاظتی سالهای اخیر در ایران محسوب می شود؛ پروژه ای که هدف آن پیشگیری از خاموش شدن آخرین نشانه های جمعیت غربی درنای سیبری بود.«امید» ماندنی است؟اکنون بار دیگر همه نگاه ها به «امید» دوخته شده است. پرنده ای که سال هاست به تنهایی مسیر طولانی سیبری تا ایران را طی می کند و به نمادی از شکنندگی حیات وحش تبدیل گشته است.تلف شدن رویا لزوماً به مفهوم پایان همه تلاشهای حفاظتی نیست، اما بدون تردید چشم انداز احیای جمعیت غربی درناهای سیبری را دشوارتر از گذشته می کند.شاید به این علت باشد که نام این دو پرنده، «امید» و «رویا»، بیشتر از آنکه فقط نام دو درنا باشد، روایت وضعیت خیلی از گونه های در معرض خطر در جهان امروز است؛ گونه هایی که بقای آنها به مجموعه ای از تصمیم های انسانی، حفاظت علمی و گاهی کمی شانس وابسته است.و حالا، بعد از مرگ رویا، تنها امید باقیمانده است؛ آخرین مهاجر تنها که هر پاییز، همچنان آسمان ایران را پیدا می کند. منبع: گل پیچ 1405/04/23 12:06:08 5.0 / 5 4 تگهای خبر: بیماری , پزشك , پیشرفت , حفاظ این مطلب گل پیچ را می پسندید؟ (1) (0) X تازه ترین مطالب مرتبط هوای اصفهان سالم و زرین شهر پاک است وضعیت نارنجی در ۲ شهر هوای اصفهان و ۳ شهر مجاور آلوده است آتش بدیل مهار گشت یک نیروی مردمی جان باخت محرم مهلتی برای بسیج جهادی در صیانت از محیط زیست نظرات بینندگان در مورد این مطلب نظر شما در مورد این پست گل پیچ نام: ایمیل: نظر: سوال: = ۶ بعلاوه ۲